Çarşamba, Nisan 22, 2009 · Kategori: a_bu hayat
Bugün çok telaşlı bir gün geçirdim.Sanki hergün çok sakinim de :)Sabah oğluşu okula bıraktıktan sonra erkenden hastaneye gittik.Kontrol olup,ilaç yazdırcam..Kalabalık o kadar fazla ki bana sıra gelemiyor bir türlü..
Bu arada gördüğüm yüzlerde ayrı bir hayat hikayesi.8-9 yaşlarında bir kız çocuğu 5 aylıkken havale geçirmiş,babası sımsıkı tutuyor kolundan,bıraksa kaçacak gibi hareketli.Annesiymiş yanımda oturan,gelip kucağına oturttu babası..Konuştuk biraz annesiyle..Bu arada çocuk elimdeki telefonu gördü,konuşmuyor ısrarla telefona uzanıyor,annesi hayır diye kızıyor,o ağlar gibi masumca bakıp almakta direniyor.
Kızma annesi sen dur dedim,telefonu çocuğa uzattım.Al bakabilirsin ama sonra bana vereceksin tamam mı dedim.Cevap vermedi yine,telefonu aldı,bakıp kulağına götürdü,biraz oyalandı merakını giderdi.Annesi elinden almaya çalıştı kızarak,çocuk ağlar gibi yapıp vermek istemiyor telefonu..Yine susturdum annesini,çocuğa döndüm şevkatle ve içim parçalanarak, baktıysan telefonu alabilirmiyim dedim.
Çocuk gülümseyerek uzattı bana telefonu..
Çok üzüldüm onun o haline,bir kez daha şükrettim halimize..Kızdım kendime, önemsiz şeyleri dert edip üzüldüğüme..Elimizdeki bize bahşedilen güzellikleri layıkıyla göremediğime..
Daha ne yürek burkan insan manzaraları..
Benim sıram gelemedi bir türlü..
Arkadaşı aradım oğluşu okuldan alması için ama birgün önceden oğluşun sınıftan arkadaşını da biz alacaktık.Arkadaş sağolsun ikisini de alacağını söyledi.Saat oldu 12.30,doktor muayeneyi durdurdu,heyete girdi.Sonra da bize,kalanlar 14.30 dan sonra gelsin dedi.Eşim çoktan beni bırakıp işe gitmişti.
Tabana kuvvet koştum tramvaya..Çocuklar çıkmadan okuldaydım.Biraz oturup dinlendim,sonra çocukları alıp eve geldik.Saat 15.00 da folklör provaları vardı,bende hastaneye gitmekten vazgeçtim.Goncam öğlen yemeğe geldi,hastaneyi ertelediğimi duyunca,hazır sıra aldık gel seni tekrar bırakayım işini hallet dedi.İyi ki onu dinlemişim,hemen çocukları okula bıraktım,gittik hastaneye..
Sabahki kalabalık dağılmış,sakindi ortalık..işimi hallettim çıktım,yine koş tramvaya..Kültür merkezinde indim,koştum içeri,bizim sınıfı arıyorum yoklar..Üst kata çıktım kimse yok,merdivenlerden aşağı indiğimde kapı da belirdi bizim sınıf..
O kadar hızlı gidip gelmişimki karşılama bile yaptım bizimkilere :)Onlarda şaşkın gözlerle bana bakıyorlar ne arıyorsun burada diyerek..
Sizi karşılamak için erkenden geldim bekliyorum arkadaşlar dedim :)))
Kalıcı Bağlantı Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazılmıştır